Ti bi se htio popeti do zvijezda
I zasjati modrim sjajem u tihoj noći.
Htio bi da budeš srebren izvor
Do kog će samo žedne srne doći.

Al¨ ti si jedna nedopjevana pjesma,
Koja svoju sreću izlijeva iz tuge.
...Jedna tiha, šumovita rijeka,
Koja svoju dušu prelijeva u druge.

Ti sam za njih bit ćeš sjena,
Koju će Sunce ćutke baciti za kamen,
Da bi te zatim uzibala pjena,
                                                 Da bukneš ko jedan još neviđen plamen.

                                                 Plamen, što bukti i nalijeva nade drugim
                                                 Za tebe će biti samo dim,
                                                 Al¨ ljudi će dalje voćke da sade
                                                 I ti ćeš opet pjevati o njim¨!

                                                 I opet bit ćeš i sjena i plamen
                                                 U vječnost ćeš uzidat svoj svijet
                                                 Ostavivši njima veličanstven znamen
                                                 Sa skromnim ćeš cvijetom na usnama mrijet.

                                                                                             Anica Bukovec